Dochter van Isfahan

Er was eens een dorpsvrouw die naar een kind verlangde. Ze probeerde alles: bidden, kruidenmengsels, rauwe schildpaddencieren eten en pasgeboren katjes met water besprenkelen, maar niets hielp. Ten slotte trok ze naar een verre begraafplaats om een eeuwenoude stenen leeuw te bezoeken, en ze wreef met haar buik langs zijn flank. Toen de leeuw sidderde, keerde de vrouw huiswaarts in de hoop dat haar grootste wens vervuld zou worden. Bij het aanbreken van de volgende maan droeg ze haar enige kind in haar schoot.