Het verloren labyrint

Heel voorzichtig, om niets te verstoren, gaat Alice op haar hurken zitten. Haar blik glijdt over het graf. Tussen de lichamen ligt een dolk, het lemmet dof van ouderdom, en wat lapjes stof. Daarnaast ligt een leren zak met een trekkoordje, groot genoeg om er een kistje of een boek in op te bergen. Alice fronst. Ze weet zeker dat ze zoiets al eerder heeft gezien, maar ze kan het zo snel niet plaatsen.

Het ronde, witte voorwerp tussen de knokige vingers van het kleinere skelet is zo klein dat Alice het bijna over het hoofd ziet. Zonder zich af te vragen of dat wel verstandig is pakt ze haar pincet en trekt het voorwerp voorzichtig tussen de vingers vandaan. Zachtjes blaast ze het stof weg om het beter te kunnen bekijken.

Het is een kleine stenen ring, simpel en onopvallend, met een rond, glad oppervlak. Ook de ring komt haar merkwaardig bekend voor. Alice kijkt wat scherper. Aan de binnenkant is een motief gekrast. Eerst denkt ze nog dat het een soort zegel is. Dan, met een schok, ziet ze het. Haar blik gaat omhoog naar het lijnenspel op de achterwand van de grot, en dan weer terug naar de ring.

Het is precies hetzelfde patroon...